Δέσποινα's profileAngelPhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
Angel*WELCOM* |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
February 18 Θλιμμένα μάτια.. Με τον Αντώνη γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε στην ίδια γειτονιά. Είχαμε δύο μήνες διαφορά. Δεθήκαμε σαν αδέρφια. Ήμασταν συμμαθητές. Οι γονείς μας κάναν πολλή παρέα και εκ των πραγμάτων, κι εμείς. Διαβάζαμε, τρώγαμε, παίζαμε και πολλές φορές κοιμόμασταν μαζί, μια στο σπίτι του ενός και μια στου άλλου. Ήμασταν πάντα αδερφικοί φίλοι.
Ο Αντώνης ήταν πολύ φιλότιμο παιδί και πάντα πρόθυμο. Νοιαζόνταν για τους άλλους και τα προβλήματά τους. Του άρεσε να δίνεται, να μοιράζεται. Φαίνεται αυτό ήταν το οξυγόνο του... Στο σπίτι μας, δεν έχανε ποτέ ευκαιρία να ρωτήσει τη μαμά μου: "Κυρία Ελένη, τι θέλεται να σας κάνω?" Εγω βαριόμουν, αυτός έτοιμος να κάνει ό,τι του ζητούσαν. Πάντα έτρεχε να βοηθήσει τον πατέρα μου, όταν τον έβλεπε από μακριά με ψώνια στα χέρια. Στα μαθήματα ήταν λίγο αδύνατος, εγώ άριστη. Τον βοηθούσα αρκετά, προσπαθούσε όμως κι αυτός πάρα πολύ..
Μια μέρα μάθαμε ότι η μητέρα του Αντώνη αρρώστησε. Μετα από λίγες εβδομάδες πέθανε. Από τότε, τα μάτια του Αντώνη άλλαξαν όψη. Έγιναν θλιμμένα..
Πολλά βράδια κοιμόμασταν μαζί. Το ξημέρωμα μας έβρισκε να μιλάμε για την κυρά-Γεωργία, τη μαμά του..
Πέρασαν τα χρόνια. Μεγαλώσαμε. Πάντα προσπαθούσα να κάνω αυτά τα μάτια να γελάσουν. Δεν τα κατάφερνα. Η θλίψη ήταν μόνιμη. Ο πατέρας του ένας φουκαράς βιοπαλαιστής. Δεν ξαναπαντέφτηκε ποτέ...
Έφτασε και η μέρα που ο Αντώνης πήγε φαντάρος. Τηλεφωνιόμασταν κάθε βράδυ. Με ρωτουσε για όλα και, αντί να μου λέει αυτός τα δικά του προβλήματα, του εξηστορούσα εγώ τα δικά μου. Είχε πάντα λύσεις για όλα.. Κλείναμε το τηλέφωνο και ένιωθα τύψεις για τον εγωιστή εαυτό μου.. Μα να ενδιαφέρεται και να ασχολείται αυτός με τα δικά μου?
΄Ηρθε και η μέρα του επισκεπτηρίου. Σχεδόν δεν κοιμήθηκα. Πήγαμε. Ο πατέρας του, οι γονείς μου κι εγώ. Όταν τον είδα να έρχεται από μακριά, τρελάθηκα! Ο Αντώνης μου φαντάρος!
Να και η πολυπόθητη μέρα της πρώτης του εξόδου! Από νωρίς, άρχισα να ετοιμάζω. Το σπίτι, το αγαπημένο του φαγητό, κοκκινιστό κοτόπουλο με πατάτες, και το αγαπημένο του γλυκό, μπισκοτάκια με μέλι, καρύδια και σοκολάτα. Σημαιοστολίστηκα και εγώ και περίμενα. Νατος! Διασχίζει τον αυτοκινητόδρομο για να μπεί στο στενό μας. Νιώθω τα μάτια μου να βουρκώνουν. Αντώνη μου, σε πεθύμησα!
Σε δευτερόλεπτα προλαβαίνω να αντιληφθώ τον Αντώνη να πετάει αστραπιαία το σάκο του και να πέφτει μπροστά σε ένα διερχόμενο αυτοκίνητο, σώζοντας ένα πιτσιρίκο που έτρεξε να πιάσει την μπάλα του. Ακόμα δεν είχα καταλάβει αν έβλεπα όνειρο.
Έχω τη φωτογραφία του πάντα μαζί μου. Τα μόνιμα θλιμμένα μάτια του!
Αυτη η ίδια θλίψη διατηρείται ζωντανή αλλά στα δικά μου μάτια αυτή τη φορά. Έχω μάθει κάτι πολύ καλά όμως: πώς όσο και να προσπαθούν οι γύρω μου, ποτέ δεν θα καταφέρουν να την σβήσουν...
Απο το περιοδικό Σουπερ..
Μ'αγαπάς? - Μ' αγαπάς?
- Σ'αγαπώ!
- Και θα μ'αγαπάς για πάντα?
- Για πάντα!
Αυτα ρωτούσε το φεγγάρι το μικρό αστέρι λίγο πρίν μαύρα σύννεφα το καλύψουν..
Κάθε βράδυ το αστέρι με το φεγγάρι συναντιόντουσαν. Και αγνάντευαν τη θάλασσα και εκείνο το μικρό κορίτσι που κάθε βράδυ καθόταν σε εκείνο τον βράχο και κοιτούσε με μάτια δακρυσμένα το κενό.
Ρωτάει το φεγγάρι το αστέρι:
- Γιατι πρέπει οι άνθρωποι να τυραννιούνται τόσο και να νιώθουν τόση μοναξιά?
- Τι να σου πω, δεν ξέρω, μπορεί και να τους αρέσει, μα μπορεί και να φοβούνται.
- Να φοβούνται? Τι να φοβούνται?
- Μπορει να φοβούνται να μην χάσουν αυτόν που αγαπάνε και αν τύχει να τον χάσουν φοβούνται να ξαναγαπήσουν για να μην πληγωθούν ξανά...
- Ναι αλλα γιατι να χάσουν αυτόν που αγαπούν?
- Αχ, φεγγαράκι μου, για να στο εξηγήσω, θα πάρει χρόνο και ήρθε η ώρα του αδερφού σου να βγει, δες ξεπροβάλλει.. Αύριο βράδυ θα σου πω..
Έχει βραδιάσει, το φεγγάρι ξυπνάει και βγαίνει στον ουρανό, μα που είναι το αστέρι? Ψάχνει μα δεν το βρήσκει πουθενα και τοτε πέφτει πάνω του ένα πουλάκι και το ρωτάει:
- Που είναι το αστέρι? Ξέρεις?
- Χάθηκε, του απαντάει το πουλάκι.
- Μα που χάθηκε? ρωτάει το φεγγάρι.
- Τα αστέρια, καλό μου φεγγάρι, δεν κρατάνε για πάντα, κάποτε σβήνουν και χάνονται, του λέει το πουλι και εξαφανίζεται.
Το φεγγάρι απορεί πως χάθηκε, είχε πεί πως θα το αγαπάει για πάντα! Μα ξαφνικά θημήθηκε τα λόγια του αστεριού και ένα μεγάλο ασημί δάκρυ κύλησε από τα μάτια του. Να τι φοβούνται τελικά οι άνθρωποι...
Αύτη είναι μια ωραία ιστοριούλα απο το περιοδικό Σούπερ!
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Send a private message
Subscribe to RSS feed
Tell a friend
Add to My MSN
Add to your network
Sign up for alerts|
|
